UA-33726976-1

DeSportjournalist.nl – door Gerard Bos, journalist

Een kijkje in de keuken van de journalistiek

DeSportjournalist.nl | Een kijkje in de keuken van de journalistiek

DeSportjournalist.nl – door Gerard Bos, journalist - Een kijkje in de keuken van de journalistiek

Het verhaal van mijn amigo Tony: ooggetuige WTC-aanslagen, 11 september 2001

  

Er is meer in het leven dan sport. Daarom wil ik een indrukwekkend verhaal delen met u, van iemand die ik ken. Het is vandaag immers 11 september. Hoewel er nog veel meer leed in de wereld is, sta ik op deze dag altijd bewust stil bij de WTC-aanslagen in New York in 2001. Ik ben zelf in die stad geweest, bij Ground Zero (2009). Indrukwekkend, bizar. Het doet wat met je als je op die plaats bent waar enkele jaren eerder al dat dood en verderf heerste wat je van tv-beelden kent. Maar wat het pas echt dichtbij brengt, is dat ik iemand ken die op die dag in die torens was, die reddingswerker was.

Bij deze, het ooggetuige-verhaal van Anthony ‘Tony’ Flores, die ik vorig jaar leerde kennen in St. Louis. Lees, en bedenk dat er tussen u en hem, iemand die erbij was op 11 september, maar één andere persoon (ik) zit… Zó dichtbij was die aanslag dus… Lees het bijzondere verhaal van Tony.

Misschien was het welhaast therapeutisch – hij wordt nog vaak wakker van zijn herinneringen en ervaringen van de bewuste dag – maar Tony koos er vandaag voor om zijn verhaal in tweets te vertellen. Helemaal onderaan dit artikel vindt u ze. Ik heb zijn verhaal in het Nederlands mogen samenvatten van hem.

= =

Ooggetuige Tony, die ik ken uit St. Louis, over 11 september 2001 – hij was erbij:

,,Ik heb er tot op de dag van vandaag nog steeds last van. In mijn slaap zie ik de mensen springen”. Aan het woord: Tony Flores, over die even historische als dramatische elfde dag in september van 2001. De Amerikaan verloor uiteindelijk 150 vrienden bij Cantor Fitzgerald. ,,Twaalf jaar geleden werkte ik op de 104e verdieping van toren 1 van het WTC. Toen ik naar mijn werk ging, was dat het begin van een dag die mijn leven zou veranderen.”

Vlak nadat zijn werkdag begint, gaat hij met collega’s van zijn verdieping helemaal naar de lobby van het WTC om een kop koffie te drinken en buiten te roken. Kort daarna hoort hij een vliegtuig op volle snelheid overvliegen. ,,Ik zag hoe vlucht 11 van American Airlines toren 1 binnenvloog.” De hulpverlener in hem neemt het over. Een kwartier later helpt hij een vrouw die brandwonden in haar gezicht heeft. ,,Weer hoorde ik motoren op volle snelheid. Ik keek op en zag United vlucht 175. Die boorde zich in toren 2. Toen wist ik dat er iets helemaal f*cked up was.”

Tony beschikt over zogenaamde USAR skills: Urban Search And Rescue. Dus wordt zijn hulp ter plaatse ingeschakeld. Terwijl de beide torens branden, merkt hij dat mensen van grote hoogte naar beneden springen, de dood tegemoet. ,,Toen zei ik tegen een brandweerman: ‘Het moet er slecht uitzien daarboven, als de beste optie blijkbaar is om naar beneden te springen.”

Het wordt echter nog erger. ,,Terwijl we brandweermannen naar binnen stuurden, was er ineens dat rommelend geluid. Het was toren 2, die instortte. We doken met z’n allen in liften om te schuilen. Ik werd geraakt door puin, opende mijn ogen en ik leefde nog.”

Tony en vele anderen maken dat ze wegkomen. ,,En toen zagen we vanaf een afstand hoe ook toren 1 naar beneden kwam, wetende dat daar nog veel brandweermannen, politieagenten en vrienden van me binnen waren. Ineens waren beide torens weg, terwijl ze er een paar uur daarvoor nog ‘gewoon’ stonden. Het besef kwam dat ze verdwenen waren met alles erop en eraan, het was nog slechts puin. Veel mensen braken ter plekke in tranen uit. “

Hij is in shock. ,,Ik wist dat veel of misschien wel al mijn vrienden en collega’s uit toren 1 dood zouden zijn. Ondertussen werden meteen reddingteams geformeerd en toen ben ik terug gegaan naar de plek om te helpen zoeken naar overlevenden.” Die plek noemen Amerikanen ‘The Pile’ (de stapel, verwijzend naar de enorme letterlijke puinhoop). ,,Ik ben daar meer dan 10 uur gebleven”, zegt Tony.

Eenmaal terug op een van de brandweerkazernes, wordt het hem teveel. ,,Ik moest overgeven. Vervolgens zijn we in onze vieze kleren, vol met stof, naar een kerk gegaan. Daar kwamen alle emoties eruit. Ik heb heel hard gehuild.”

Hij kan op dat moment niet bevatten wat er die dag is gebeurd. ,,Ik kon niet begrijpen wat ik had gedaan, wat er aan de hand was.”

En anno 2013? Twaalf jaar later heeft Tony er naar eigen zeggen nog steeds last van. ,,I can still see people jumping in my sleep.”

= = =

Hieronder zijn tweets, zoals hij die vandaag op internet zette. En nogmaals: ik ken Tony en ik mocht dit verhaal van hem op mijn weblog zetten.

11 september, 2001 – het blijft voor altijd indrukwekkend. En vooral treurig.

 

 

Category: Geen categorie
  • douwe says:

    Een echte held,kippenvel.
    Laten we hopen dat hij het op den duur een plek kan geven
    Goed van je dat je dit deelt Gerard, doet me nogmaals beseffen dat wij in Nederland in een paradijs leven.

Your email address will not be published.