Column: We vermaken ons wel tijdens dit EK, toch?

blog euro 2016Het EK voetbal duurt nog een paar wedstrijden en dan zijn we af van dat toernooi waarbij ‘we’ ontbreken. Een toernooi dat soms enorm vervelend en zelfs bij vlagen saai is om naar te kijken, maar waar je toch steeds weer van probeert te genieten. Het lukt mij persoonlijk vrij aardig. Afgelopen maandag schreef ik er een column over.

Vermaakt u zich nog een beetje?

Friesch Dagblad, maandag 26 juni

We vermaken ons wel

Door Gerard Bos

Best wel jammer. Teleurstellend. Pijnlijk zelfs. Wat zeg ik? Beschamend… Zo voelde de uitschakeling van het Nederlands elftal in de EK-kwalificatiestrijd eind vorig jaar.

Ik had het persoonlijk nog nooit meegemaakt, een EK zonder Oranje. Vreemd vooruitzicht. Zonde ook natuurlijk. Want daar gingen al onze mooie geplande roadtripjes, daar ging ook de extra omzet voor horeca en daar ging de voorpret en spanning die er is als jouw land meedoet. Bovendien: geen oranjegekleurde straten, geen verbroedering, geen legendarische momenten waar ‘we’ het nog jaren over hebben.

Ik ga wel wat anders doen, dacht ik nog. We gaan toch niet thuisblijven voor potjes van al die B-landen als Wales, Hongarije, Ierland, Slowakije, Albanië en Noord-Ierland?

Het kan verkeren. Nu het EK het einde nadert, valt het eigenlijk best mee; hoewel veel saaie duels, waren er vooral ook verrassend leuke. En rellen? Ja. Maar vooral feest: Ieren, Noord-Ieren. IJslanders. De humor en gezelligheid zijn en blijven leuk om te zien. Natuurlijk vóélt het wel nog steeds raar dat Oranje er niet bij is. Het is als een verjaardagsfeest waarbij je ineens een opvallende afwezige bent, terwijl je de afgelopen decennia wel altijd een vaste gast was.

Toch vermaken we ons wel, nietwaar? Ik wel tenminste. Met wat collega-journalisten van allerhande media hebben we de EK Pool. Het maakt het kijken naar potjes als IJsland – Oostenrijk ineens toch interessant, omdat je bijvoorbeeld 1-1 hebt en dus met klamme handjes de blessuretijd ingaat met de vrees dat er toch nog gescoord wordt en je wéér geen punten hebt. En dus laatste blijft in de tussenstand. Dan zwijg ik nog maar over de hilarische filmpjes en bijdragen in de bijbehorende Whatsapp-groep.

Ach, anders is er nog het bezoeken van het EK zelf. Bijvoorbeeld in Lille. Dichtbij. Neemt u van ondergetekende als ervaringsdeskundige aan: het is de moeite waard. De vrees voor het belachelijk worden gemaakt als Nederlander was onterecht. Man, wat hebben we het gezellig gehad met Duitsers, Belgen, Oekraïners, Ieren en Zweden. En met korting nog een wedstrijd ín het stadion kunnen kijken na wat geritseld te hebben. Bijzondere ervaring.

En… dan was er nog Will Grigg. Een verhaal waar ieder toch een glimlach van op het gezicht krijgt? Speler van Noord-Ierland, geen minuut meegedaan en toch een cultheld in heel Europa door dat deuntje ‘Will Grigg’s On Fire’. Van NOS tot CNN, overal kwam het al voorbij. Zelfs op straat, in het Leeuwarder uitgaansgebied, zo zagen we na het afscheidsfeestje van sportcollega D. Weet u: ik vermaak me wel zonder Oranje. Vanavond Italië – Spanje. Ik zeg: lekker van genieten!

EDIT: Dit was mijn sportcolumn in de krant van afgelopen maandag. Vanavond Duitsland – Italië. Oók leuk.
EDIT 2: En ja, Portugal is echt een doodsaaie ploeg. Zonder te winnen een halve finale bereiken… bah.

 

beeld 1280 bij 720 wit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.